توهین به سرمایه‌های ملت؛ جامعه را نابود می‌کند / افراط‌گری، چپ و راست نمی‌شناسد
توهین به سرمایه‌های ملت؛ جامعه را نابود می‌کند / افراط‌گری، چپ و راست نمی‌شناسد

یادگار امام (ره) با تاکید بر اینکه کسانی که سرمایه‌های یک ملت را با دیده تحقیر یا توهین از بین می‌برند، بن مایه‌های ‌آن جامعه را نابود می‌کنند افزود: کسانی که در قبال این مسأله سکوت کنند هم متهم هستند. به گزارش ایلنا، حجت الاسلام و المسلمین سید حسن خمینی در «سومین جشنواره ملی تجلیل […]

یادگار امام (ره) با تاکید بر اینکه کسانی که سرمایه‌های یک ملت را با دیده تحقیر یا توهین از بین می‌برند، بن مایه‌های ‌آن جامعه را نابود می‌کنند افزود: کسانی که در قبال این مسأله سکوت کنند هم متهم هستند.

به گزارش ایلنا، حجت الاسلام و المسلمین سید حسن خمینی در «سومین جشنواره ملی تجلیل از تلاش‌گران کیفیت کشور»، با بیان اینکه تکریم بزرگان، تکریم بزرگی است، اظهار داشت: اینکه از بزرگان و خوبان جامعه‌مان به نیکی یاد کنیم و اگر در قید حیات هستند با حضورشان و اگر از دنیا رفته‌اند پس از مرگشان برای آن‌ها جلسه برگزار کرده و یادشان را گرامی بداریم، یک نیاز عمیق در جامعه است. البته ممکن است ابتدا اینگونه در ذهن بیاید که کسانی تلاش کرده‌اند و ما با این کار از زحمات آن‌ها تشکر می‌کنیم، اما در حقیقت تجلیل از بزرگان، نهادینه کردن خوبی در جامعه است.

وی افزود: وقتی فرزندان ما ببینند که خوبی در جامعه شناخته و تشویق می‌شود و متصف به خوبی گرامی داشته می‌شود، در چشم آن‌ها بزرگی و خوبی امری بزرگ جلوه می‌کند، در حالی که بسیاری از کسانی که از آن‌ها تجلیل می‌شود از لحاظ روحی به نقطه‌ای رسیده‌اند که نیازی به این تجلیل‌ها ندارند؛ بلکه این ما هستیم که نیازمند وجود این تجلیل‌ها هستیم. همه باید ببینند که در چشم جامعه میان کسی که خوب زیسته و کسی که اینگونه نبوده، تفاوت وجود دارد. لذا اگر اینگونه به این مراسم‌ها بیندیشیم، بزرگداشت‌ها فقط پاسداشت یک تجربه پیشینی نیست بلکه تلاشی برای نهادینه کردن این صفت در آینده جامعه است.

یادگار امام گفت: از سوی دیگر اگر قدر خوبی‌ها دانسته نشود و جامعه، در ظاهر میان خوبی و بدی تمایز قائل نشود گرفتار تندباد‌ها می‌شود؛ اگر تصور کنیم که بقای یک دشت با چند درخت یا یک درخت تناور تداوم می‌یابد، اشتباه کرده‌ایم؛ زیرا در آن صورت زمین خشک می‌شود و بقای‌‌ همان تک درخت هم در این است که درختچه‌هایی در کنار آن رشد کنند و دیده و شناخته شوند. کسانی که خواسته یا ناخواسته سرمایه‌های یک ملت را با دیده تحقیر یا توهین از بین می‌برند، در حقیقت بن مایه‌های ‌آنجامعه را نابود می‌کنند و کافی‌ است که یک نسیم کوتاه برخیزد تا آن دشت پر از گرد و غبار شود که همگان در این مسأله متهم‌اند؛ آن‌ها که چیزی نگفتند هم متهم هستند.

وی ادامه داد: مولانا غزلی زیبا دارد که این «دهان بندی» را به خوبی توصیف می‌کند؛ اینکه ما در مقابل هجمه به یک شخصیت بزرگ دهان بندی و سکوت کنیم، چیزی از ارزش او نمی‌کاهد، بلکه جامعه را دچار چنان خسرانی می‌کند که چندی پس از آن، شما با یک ملت بی‌هویت رو به رو هستید: «چه دانم‌های بسیار است لیکن من نمی‌دانم/که خوردم از دهان بندی در آن دریا کفی افیون». کسانی که قدر بزرگان را می‌دانند اگر پاسدار حرمت پیشینیان نشوند نتیجه همین می‌شود که مولانا می‌گوید و در نتیجه «زند موجی بر آن کشتی که تخته تخته بشکافد/به هر تخته فروریزد به گردش‌های گوناگون».

سید حسن خمینی تاکید کرد: جامعه‌ای که قدر گذشتگان، ارزشمندان و تلاشگران خود را نشناسد و ارزش پیشینیان خود را به تاراجِ زبان بازی‌های بچه گانه بسپارد محتوم است که در آینده ارزشی برایش نمی‌ماند؛ افراط‌گری، چپ و راست نمی‌شناسد؛ شاکله‌اش از بین بردن خوبی‌های گذشتگان و خرد کردن نام نیک پیشینیان است.

وی ادامه داد: جامعه‌ای که همه در آن «متهم» و هرکس از زاویه‌ای «بد» است، آینده‌اش در دست چیست؟ همه داوری‌های ما باید با محور آینده خودمان باشد. البته «سرفرازی، دشمن بسیار دارد در کمین/ تا بود روشن مدار شمع، بر لرزیدن است» شعله شمع همیشه تکان می‌خورد، ولی مهم این است که «بی‌ادب تنها نه خود را داشت بد/ بلکه ‌آتش بر همه آفاق زد»؛ زیرا بی‌ادبی از بین برنده یک فرد نیست، از بین برنده ارزش‌های یک جامعه است. مگر می‌شود انسان ببیند پشت سر، چه دریایی از داشته‌ها و ارزش‌ها دارد، اما چشم بر روی آن‌ها ببندد؟ بنابراین، امثال این جلسه پاسداشت چند تن از بزرگان ما هست؛ اما تنها این نیست. این جلسه پاسداشت بزرگی در جامعه و مصداقی برای پاسداشت خوبی و نهادینه کردن آن برای آیندگان است. در احکام دینی هم عناوین زیادی در این مورد هست و حتی یکی از حقوقی که انسان‌ها بر هم دارند شرکت در تشییع جنازه همدیگر است؛ زیرا باید معلوم شود که انسان خوب در اینجامعه تکریم می‌شود؛ تکریم خوب، تکریم خوبی است.