خيلي هايمان بايد توبه كنيم ، توبه اي الهي ونه سياسي ، در خلوتمان با خدا و براي آخرت ونه در مقابل دوربين و براي زخارف دنيا

فاجعه ی دولتین معجزه ی هزاره ی سوم و اقدامات میرحسین موسوی و مهدی کروبی

به قلم : مهرداد گرمسیری 

گزارش صد روزه جناب آقای روحانی که در آن اشاراتی و فقط اشاراتی به عملکرد دولت پیشین وجود داشت از سوی منتقدین دولت ایشان و هواداران سابق و بعضا لاحق آقای احمدی نژاد ، برتافته نشد و رییس جمهور دولت یازدهم به فرافکنی متهم گردید . همچنین گزارشات مکرر آقای ترکان مشاور رییس جمهور و یا مصاحبه های امثال آقای خرم وزیر راه دولت اصلاحات نیز نتوانست بعضی را از خواب زمستانی بیدار کند – شاید به این دلیل مشهور که : خوابیده را می توان بیدار کرد اما کسی را که خود را به خواب زده ، هرگز ! – اما ظاهرا گزارش نهادهایی رسمی مانند دیوان عدالت اداری و اخیرا دیوان محاسبات ویا صحبت های جناب آقای ابوترابی نایب رییس مجلس شورای اسلامی از مواردی محسوب می شوند که به آسانی نمیتوان آنها را نادیده گرفت . همانطور که سایت وزین عصر ایران در حاشیه سخنان نایب رییس مجلس به درستی عنوان داشت که : چرا گریه کنیم ؟ رسیدگی و مجازات کنیم . در این روزها که عمق فاجعه ی بر جای مانده از دولتین معجزه ی هزاره ی سوم بر عام و خاص عیان گشته – وخدا کند که فراموش نشود ! – با خود می اندیشم که اگر این تفکر و جریان در دولت یازدهم نیز تداوم می یافت چهار سال ویا حتی هشت سال پس از این چه سرنوشتی در انتظار کشور بود ؟ شاید مهمترین مانع بر سر راه تداوم جریان احمدی نژاد درقوه مجریه ، ایجاد مانع بر سر راه دولت دهم در اجرای مرحله ی دوم هدفمندی یارانه ها از سوی نظام بود و نه رد صلاحیت مشایی .

بدون تردید احمدی نژاد در پی آن بود تا با اجرای مهمترین پرده ی نمایش مردم فریبی در مرحله ی دوم هدفمندی یارانه ها با پرداخت دویست هزارتومان به هر نفر بقای جریان خود را در دولت یازدهم تضمین کند . اگر این اتفاق می افتاد ، کشور که اینک تا زانو در باتلاق یارانه ها – به تعبیر حضرت آیت الله مکارم شیرازی – گرفتار است در چهار سال آینده تا گردن در این باتلاق فرو می رفت .

اما اینها چه ربطی به اقدامات آقایان موسوی و کروبی دارد ؟ خواهم گفت . آقایان موسوی و کروبی از همان ابتدای ورود به عرصه ی انتخابات ریاست جمهوری می دانستند پای در چه عرصه ی پر بلایی نهاده اند حتی این را به یکدیگر نیز یادآوری می نمودند . آنها در رقابتهای انتخاباتی و به ویژه منا ظره ها به همان میزان که ملاحظه ی نظام را می کردند در برابر احمدی نژاد بی هیچ ملاحظه و مصلحت اندیشی به مقابله پرداختند .

در بد بینانه ترین قضاوت ، بی تردید بخش قابل توجهی از ایستادگی و پایداری موسوی و کروبی بر مواضعشان ، ریشه در احساس خطر نسبت به جریان احمدی نژاد داشت ونه به چالش کشیدن نظام . یادمان نرود پس از تشکیل دولت دهم ، رییس دولت مدام بر رای ۲۴ میلیونی خود تاکید می نمود و چه بسا اگر پیروزی او از سوی رقبایش به رسمیت شناخته می شد آن اعتماد به نفس کاذب و ویرانگر کشور را به ورطه های هولناکی می انداخت .

شاید عده ای براین باور باشند که اقدامات موسوی و کروبی موجب تضعیف کلیت نظام گردید و همین ضعف موجب شد تا احمدی نژاد احساس قدرت کرده و با بی اعتنایی به قانون و هنجارشکنی در روابط بین ارکان قدرت در حاکمیت ، به یکه تازی دست زده و اقدامات غیر قابل پیش بینی را در پیش گیرد . حتی اگر این تحلیل را هم درست بدانیم این بدین معنی است که عملکرد موسوی و کروبی تنها موجب شد تا احمدی نژاد دست خود را زودتر از موعد رو کند وبه قول رییس مجلس شخصیت خود را نشان دهد ، چه بسا اگر نظام دیرتر به کشف روحیات، ویژگی ها و اهداف آقای احمدی نژاد نائل می شد ، خسارت های حاصله به مراتب بیشتر از امروز می بود . از این منظر نیز ما به موسوی و کروبی مدیونیم . البته عده ای همچون آقای احمد توکلی بر این باورند که اگر مهندس موسوی به جای در پیش گرفتن مشی اعتراضی ، رای ۱۴ میلیونی خود را سرمایه ی یک حزب سیاسی می ساخت او اکنون رییس جمهور دولت یازدهم بود ! خدا می داند .

اما تجربه ی آقای کروبی پیش روی ماست که وقتی اعتراضات خود پس از انتخابات نهمین دوره ی ریاست جمهوری را پی نگرفت وبا تشکیل حزب به فعالیت حزبی روی آورد ، رای ۵ میلیونی اش در دوره ی نهم به رای سیصد هزاری دوره ی دهم تبدیل شد ! ضمن آنکه آقای کروبی مخالفانی هم همچون آقای توکلی نداشت که عنوان دارند : رای به احمدی نژاد را حرام می دانستم اما به دلیل خطر موسوی ، با احمدی نژاد مخالفت نکردم ! جل الخالق ! آقای توکلی از سوی دیگر آقای موسوی را به تشکیل حزب و نقد دولت احمدی نژاد و شرکت در انتخابات یازدهم دعوت می کند ! یعنی موسوی سال ۸۸ خطر بود اما موسوی ۹۲ نه ؟! برادر عزیز چرا هزینه ای که کشور در چهار سال گذشته پرداخت را در محا سبات خود وارد نمی کنید ؟ شاید آقای موسوی هم همین را می دانست که اگر دولت احمدی نژاد چهار سال دیگر فرصت بیابد کشور را در باتلاقی فرو خواهد برد که بیرون آمدن از آن کا ر آسانی نخواهد بود .

علی ای حال حتی اگر آقایان موسوی و کروبی در حوادث پس از انتخابات اشتباهاتی هم داشتند بصیرت آنان در پیش بینی عملکرد احمدی نژاد که امروز نقل محافل کارشناسی و نظارتی است ، جبران آن اشتباهات خواهد بود . به قول معروف این به آن در ! با اصرار بر توبه راه رفع حصر دشوار می شود . خیلی هایمان باید توبه کنیم ، توبه ای الهی ونه سیاسی ، در خلوتمان با خدا و برای آخرت ونه در مقابل دوربین و برای زخارف دنیا . امر توبه را به خدا واگذار کنیم ودر امر دنیا و سیاست یا بگذاریم و بگذریم ویا محاکمه ا ی رسمی و علنی بر پای داریم . هر چند که گزارشات این روزها از وضع کشور نشان می دهد که گذشت ارجح است .

مهرداد گرمسیری – ۸/۲/۹۳

نوشته شده توسط خط امام در چهارشنبه, ۱۰ اردیبهشت ۱۳۹۳ ساعت ۸:۲۲ ق٫ظ

۱ نظر

نظر -49 - 0 از 1اولین« قبل بعد  » آخرین 
  1. 0

    با سلام
    ای کاش اشاره ای به سفره مردم هم می گردید سخنی که آن موقع مطرح بود. با آوردن پول نفت به سر سفره ها و آخرش هم این وضعیت بحرانی

نظر -49 - 0 از 1اولین« قبل بعد  » آخرین 

دیدگاه

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.