روایتی متفاوت از بحران غزه
روایتی متفاوت از بحران غزه

خط امام : روز ١٢ ژوئن (22 خرداد) خبرگزاری های جهان گزارشکردند که ٣ جوان اسرائیلی از ساکنین شهرک های یهودی نشین ربوده شده واحتمالا کشته شده اند. به گزارش خط امام : 18روز بعد دولت اسرائیل از کشف اجساد سه جوان، که با شلیک گلوله کشته شده بودند، خبر داد. در این مدت مطبوعات […]

خط امام : روز ١٢ ژوئن (22 خرداد) خبرگزاری های جهان گزارشکردند که ٣ جوان اسرائیلی از ساکنین شهرک های یهودی نشین ربوده شده واحتمالا کشته شده اند.

به گزارش خط امام : 18روز بعد دولت اسرائیل از کشف اجساد سه جوان، که با شلیک گلوله کشته شده بودند، خبر داد.

در این مدت مطبوعات اسرائیل، با همکاری دولت، فضائی هیستریک ایجاد کردند. کمپین «پسران ما را باز گردانید» شکل گرفت و جستجوی خانه به خانه منازلمسکونی فلسطینی ها در هبرون آغاز و صد ها نفر دستگیر شدند.

اماناگهان با علنی شدن یک نوار تلفنی حقایق دیگری برملا شد. ظاهرا یکی از سهنوجوان بلافاصله پس از گرفته شدن توسط دو عرب دگمه اضطراری تلفنی دستی اشرا فشار می دهد.

آنچه که ضبط شده صدای شلیک چند گلوله و صدای مردی به زبان عربی است که می گوید همه آنها را کشتیم.

خبر به سرعت در اسرائیل پیچید و اهل عقل و استدلال را به واکنش واداشت. واقعیت این است که مقامات اسرائیلی و ارتش اسرائیل از جریان نوار اطلاعداشتند اما به دلائلی موضوع را از افکار عمومی پنهان کردند.

شلومیالدار، روزنامه نگار اسرائیلی می نویسد: «از لحظه آدم ربائی سه نوجوان مشخص بود که دستگاه سیاسی و نظامی در پی کتمان حقیقت است. در حالی کمپین «پسران ما را بازگردانید» به راه انداختند که همین اسم عملیات نشان می داد کهارتش اسرائیل با گمراه کردن افکار عمومی این مجوز را برای خود کسب کرده کهبه خانه های (فلسطینی ها) در منطقه هبرون هجوم بیاورد، به بهانه اینکه درجستجوی نوجوانان گم شده است. اما کسانی که نوار تلفن اضطراری را همراه باصدای گلوله ها شنیده بودند به خوبی می دانستند که حداکثر امید این است کهجسد جوانان برای آرمیدن در منزل ابدی شان بازگردانده شود.»

ظرف ١٨روزی که از اعلام خبر تا اعلام کشف اجساد سپری شد ماجرا تیتر اول خبرگزاریهای جهان بود. دولت اسرائیل در این قضیه 4 هدف را دنبال می کرد:

1- استفاده از خبر ربوده شدن جوانان شهرک نشین برای جستجوی خانه به خانه فلسطینی ها در هبرون و دستگیری صدها نفر از فلسطینی ها

2- دامن زدن به خشم عمومی در داخل اسرائیل و آماده کردن افکار عمومی برای ورود به یک ماجراجوئی جدید و حمله به نوار غزه

3- از آنجا که اسرائیل بطور بی سابقه ای در سطح بین المللی به انزوا کشیدهشده و از سوی بسیاری از مراکز آکادمیک و دانشگاهی، گروه های مذهبی، سازمانهای غیردولتی (NGOs) محکوم و حتی تحریم شده، دولت اسرائیل تلاش کرد که یکفضای احساسی پیرامون این مسئله، با کمک رسانه های حامی خود در غرب، ایجادکند، با این هدف که به روند منزوی شدن خود پایان دهد.

اگر حقیقت ماجرا بلافاصله اعلام می شد این فرصت برای فضاسازی وجود نداشت.

4- با فضاسازی، ظرف تقریبا ٣ هفته، هدف دولت اسرائیل این بود که جهان رابرای حمله به نوار غزه متقاعد کند. هدف از این حمله، همانگونه که نمایندهاسرائیل در سازمان ملل اظهار داشته، ادامه جنگ تا از هم پاشیدن سیستم موشکی حماس است که در گوشه و کنار غزه پراکنده و مخفی است.

اما هدف راهبردی اسرائیل در این مقطع در هم شکستن توافق و آشتی الفتح و حماس است که درماه آوریل، یعنی حدود دو ماه پیش شکل گرفت.

دولت اسرائیل حماس را متهم به قتل سه جوان اسرائیلی می کند. ضمن اینکه هیچ عقل سلیمی با این عمل موافقت نمی کند با اندکی تامل می توان دریافت کهحماس از دست زدن به چنین عملی هیچ سودی نمی توانسته ببرد جز اینکه به دولتنتانیاهو کمک کند که در سطح داخلی و بین المللی افکار عمومی را علیه فلسطین بسیج کند.

روز پنج شنبه ١٠ ژوئیه (19 تیر) در حالی که ران پراسورنماینده اسرائیل در سازمان ملل مشغول سخنرانی بود ناگهان طنین آژیر قرمز در سالن محل اجتماع به صدا درآمد. صدای آژیر ١5 ثانیه طول کشید درحالی کهحاضرین مات و مبهوت مانده بودند که جریان از چه قرار است. صدای آژیر ازتلفن دستی پراسور، که وی آن را در برابر میکروفون قرار داده بود، پخش میشد. پس از قطع صدای آژیر پرآسور به حاضرین گفت این ١5 ثانیه زمانی است کهمردم اسرائیل فرصت دارند جان خود را از خطر موشک های حماس نجات دهند!

پس از خاتمه جلسه وی در حالی که در راهروهای سازمان ملل قدم می زد صدای آژیر را از تلفن دستی اش پخش می کرد.

دولت اسرائیل، به رهبری نتانیاهو، حتی پیش از توافق آشتی فلسطینی ها درآوریل از مذاکره صلح با تشکیلات خود گردان فلسطینی طفره می رفت به اینبهانه که تشکیلات مزبور همه فلسطین را نمایندگی نمی کند.

جالب اینکه پس از توافق حماس با الفتح، نتانیاهو اعلام کرد که با وجود حماس دولت او حاضر به مذاکره برای رسیدن به صلح نیست.

در پی وقایع اخیر، گیدئون لوی، روزنامه نگار سرشناس اسرائیلی در روزنامههاآرتص چاپ اسرائیل نوشت (مقاله از روی وبسایت هاآرتص حذف شده اما دربسیاری از سایت های دیگر قابل دسترسی است):«اسرائیل خواهان صلح نیست. ازمیان چیزهائی که نوشته ام در هیچ موردی تا این حد دلم نمی خواست که نظرماشتباه باشد. امّا قرائن و شواهد روی هم تلنبار می شوند. در واقع، می توانگفت که اسرائیل هیچ وقت خواهان صلح نبوده است؛ منظور یک صلح عادلانه است،صلح بر اساس سازشی عادلانه برای هر دو طرف …. تقریبا همۀ اسرائیلی هامدام تکرار می کنند که خواهان صلح اند، و البته که چنین می خواهند. امّامنظور آنها چنان صلحی نیست که با عدالت همراه باشد …. اسرائیلی ها خواهان صلح اند، نه عدالت.»

جهان غرب که سیاست حمایت بدون قید و شرط ازاسرائیل را سیاست راهبردی خود قرار داده باید چشمانش را بر این حقیقت بازکند که روند تحولات خاورمیانه در 6٠ سال گذشته نشان می دهد که نه تنهامنطقه بلکه جهان به آرامش نخواهد رسید مگر اینکه مسئله فلسطین و مردم مظلوم آن به نحوی عادلانه حل شود.

ظرف سال های اخیر صدها کودک بیگناهفلسطینی بر اثر حملات اسرائیل به خون غلطیده اند، آب و غذا را بر روی آن ها بسته اند، اما فلسطین در اعماق این فاحعه انسانی باز هم مقاومت می کند. پشت فلسطین زیر فشار خم شده اما هرگز نخواهد شکست

منبع : انتخاب