گزارشی از درون کوبانی + تصاویر
گزارشی از درون کوبانی + تصاویر

خط امام :  تقریبا دوماه پیش بود که ستیزه جویان داعش شهر کردنشین کوبانی واقع در شمال سوریه را محاصره کردند. آنچه را می خوانید گزارش یک خبرنگار کرد از داخل شهر محاصره شده کوبانی دوماه پس از شروع درگیری هاست. من 19 سپتامبر وارد کوبانی شدم. یعنی چها روز پس از شروع درگیری ها. […]

خط امام :  تقریبا دوماه پیش بود که ستیزه جویان داعش شهر کردنشین کوبانی واقع در شمال سوریه را محاصره کردند. آنچه را می خوانید گزارش یک خبرنگار کرد از داخل شهر محاصره شده کوبانی دوماه پس از شروع درگیری هاست.

من 19 سپتامبر وارد کوبانی شدم. یعنی چها روز پس از شروع درگیری ها. اکثر ساکنان این شهر تقریبا ناپدید شده اند. بسیاری از آنها به ترکیه گریخته و متاسفانه تعدادی شان هم در در گیری ها کشته شده اند. حدود 400 هزار نفر در کوبانی و360 روستای اطراف آن زندگی می کردند. اکنون فقط 400 نفر در مناطق امن این شهر سکونت دارند و حدود 500 نفر نیز در تل سعیر، روستایی در شرق کوبانی زندگی می کنند. جایی که در حد فاصل بین سیم های خاردار مرز ترکیه و خط آهن واقع شده است.

هنگامی که داعش به این شهر حمله کرد، مردم بسیاری از وسایل یا متعلقات خود راکه می توانستند برداشته و به این منطقه آوردند. دراینجا گاه تمام اعضای یک خانواده به چشم می خورند. اما بسیاری نیز عازم « سوروک » در آن طرف مرز ترکیه شدند. حالا تنها پل ارتباطی بین این دو، تلفن های همراه است. مردمان هردوسوی این مرز نگران همدیگر هستند. کسانی که درکوبانی مانده اند بخشی از جنگجویان علیه داعش را تشکیل می دهند وکسانی که به سوروک رفته اند می کوشند به عنوان پناهجو زنده بمانند.

شرق کوبانی در اثر جنگ های سنگین،سقوط بمب ها و خمپاره ها، حملات انتحاری یا انفجاری با خودروها ونیز حملات هوایی ائتلاف ضد داعش به ویرانه ای تبدیل شده است. پیش از جنگ اخیر این منطقه جزو مناطق مرفه شهر کوبانی به  حساب می آمد.

محلات جنوب کوبانی به اندازه شرق ویران نشده است هرچند این مناطق نیز درحال تخریب است. جنگ های خیابانی در سه بخش شهر جریان دارد و هیچ یک از خانه ها در ندارد. همه خانه ها به وسیله حفره هایی که در دیوار آنها به وجود آمده به هم متصل شده اند. از این رو می شود به آسانی از خانه ای به خانه دیگر رفت و از طریق این حفره ها دو سه خیابان آن طرف تر سر در آورد. درهرخیابانی جای اصابت گلوله بردیوار ها قابل مشاهده است و همه جا خودرو های منهدم و واژگون شده به چشم می خورد.

از وقتی درگیری ها شروع شد، کسی خیابان ها راتمیز نکرده است و هرجا بروی مگس ها هجوم می آورند. با فرارسیدن زمستان و سرد تر شدن هوا، بوی تعفن درحال کم شدن است. گرسنگی و فقدان آب اوضاع را برای سگ های کوبانی و حیوانات خانگی وخیم کرده است. اکثر شهروندانی که باقی مانده اند پیران یازنانی با بچه های خرد هستند. با این حال به آنها اجازه داده نمی شود که به خط مقدم درگیری ها بروند.برای بعضی جنگیدن قدغن شده است. «سلیل عثمان» که زنی 67ساله است و دو پسرش را در آغوش گرفته از من می پرسد: «وقتی جوان های ما  کشته می شوند شما از ما انتظار دارید از مرگ بترسم؟!»

شب ها ساکنان تنها در حالت های اضطراری از خانه های شان خارج می شوند. اگر کسی بیمار باشد به مقامات محلی زنگ می زنند و آنها هم فورا آمبولانسی را با چند گشت نظامی وابسته به کمیته های دفاع مردمی می فرستند تا بیمار را به هر جا که لازم بود برسانند.

روحیه فوق العاده

وقتی یک حمله موشکی یا خمپاره ای صورت می گیرد فورا زنگ های خطر به صدا در می آید و جنگجویان وابسته به پیشمرگ ها مردم را به خانه های دیگری راهنمایی می کنند. کوبانی همچنان آکنده از یک روح همبستگی فوق العاده است. سفر کردن به نقاط مختلف شهر در روز بسیار آسان است. کافی است اولین خودرو را در خیابان صدا بزنید. راننده فورا صندلی خودروش را به شما پیشکش می کند. شاید همین روحیه همبستگی باشد که بتواند توضیح دهد چگونه این شهر تا به حال دوام آورده است.

هنوز چند نفر در خانه های خودشان زندگی می کنند اما وقتی لازم باشد درخانه های خالی باز می شود و مردمان نیازمند جایگزین آنها که رفته اند، می گردند. آنهایی که هنوز در خانه های خودشان هستند تقریبا دیگران را در پنیر، ترشیجات، مربا یا سبزی های خشک شده برای زمستان شریک می کنند. گرچه مردم چیزهایی را برجای گذاشته اند اما در صورت مفقود شدن یا از بین رفتن می توانند عوض آن را مطالبه کنند.

برای مثال اگر به اتومبیلی نیاز باشد، نیروهای پیشمرگ گاراجی را باز می کنند، نام صاحب خودرو و شماره آن را یادداشت می کنند و اتومبیل را می برند تا از آن استفاده شود. صاحبان این خودروها بعد می توانند بیایند و غرامتش را بگیرند.

صحنه نبرد

در کوبانی، هیچ مغازه ای باز نیست. تنها مغازه ای که می تواند باز باشد نانوایی است. نان به صورت رایگان بین مردم توزیع می شود. سایر مواد غذایی شامل غذاهای کنسرو شده و کمک هایی است که نهادهای حقوق بشری در اختیار مردم این شهر گذاشته اند و در روزهای مخصوصی توزیع می شود. آب به وسیله تانکر توزیع می شود. مقامات محلی همچنین آرد را هر سه روز یک بار توزیع می کنند و به هرسه خانواده یک کیسه 50 کیلویی داده می شود.

شهروندانی که داوطلب باشند می توانند به خط مقدم بروند. در آنجا به غیر از جنگیدن می توانند خودروها، تفنگ ها و موتورهای برق را در شهری که 18ماه است، برق ندارد تعمیر کنند. یا کسانی را که به دکتر نیاز داشته باشند برسانند یا برای مجروحان دکتر بیاورند و برای رزمندگان مهمات فراهم کنند و برایشان آشپزی کرده یا حتی لباس های شان را بدوزند. با فرا رسیدن فصل زمستان بیماری ها افزایش پیدا خواهد کرد و حفظ سلامتی اهالی این شهر مشکل خواهد بود.

در شهر فقط پنج دکتر هستند که به دلیل کمبود امکانات بهترین کاری که از دست شان برمی آید پانسمان مجروحان است. سه بیمارستان شهر کوبانی در اثر بمباران ها آسیب دیده و دکترها مجبورند در یک خانه دو اتاقه کارهای شان را انجام دهند. کسانی که بیمار می شوند از رفتن به نزد دکتر امتناع می کنند. زن پیری دراین باره توضیح می داد که مرکز دارویی شهر ذخیره اندکی دارد. می گفت: «نباید من این داروی اندک را هدر بدهم. بچه های ما درحال جنگ هستند و زخمی می شوند. ذخیره دارویی باید برای آنها باشد».

 

از آنجا که قبرستان شهر به صحنه درگیری ها تبدیل شده است، هرکسی الان در کوبانی بمیرد بدون برگزاری مراسمی خاص در جای دیگری دفن خواهد شد. یک زن که «ساتن» نام دارد بعد از به خاکسپاری یکی از بستگانش که زن جوان وجنگجویی بوده به من گفت حالا وقت مناسبی برای عزا گرفتن نیست. وی گفت: «ما الان گریه نمی کنیم. وقتی کوبانی آزاد شد آن وقت دوبار گریه می کنیم. یکبار برای از دست دادن جوانان مان اشک می ریزیم و بار دیگر برای اینکه کوبانی آزاد شده و فداکاری جوانان ما به هدر نرفته است».

منبع: بی بی سی

ترجمه: شفقنا