شیار 143 نه شعار می دهد و نه گل درشت روایت می کند
شیار 143 نه شعار می دهد و نه گل درشت روایت می کند

خط امام : فیلم سینمایی شیار 143 با اینکه به وضوح جنبه های ملی و عقیدتی برجسته ای دارد اما نه شعار می دهد و نه حرف های گل درشت می زند. به گزارش خط امام ، دومین اثر بلند سینمایی نرگس آبیار از جمله معدود فیلم هایی است که به مسئله جنگ 8 ساله […]

خط امام : فیلم سینمایی شیار 143 با اینکه به وضوح جنبه های ملی و عقیدتی برجسته ای دارد اما نه شعار می دهد و نه حرف های گل درشت می زند.

به گزارش خط امام ، دومین اثر بلند سینمایی نرگس آبیار از جمله معدود فیلم هایی است که به مسئله جنگ 8 ساله نگاهی بدون افراط و تفریط دارد . این نگاه به شکلی مناسب در فرم طراحی شده آبیار نشسته و اثر او را تبدیل به محصولی قابل دفاع و امید بخش در حوزه سینمای جنگ کرده است . یکی از رویکردهای قابل دفاع در فیلم ، این است که فیلمساز از اشاره بر بسیاری از کلیشه های مضمونی و روایتی پرهیز کرده است.
کاراکترها بدون اغراق و باورپذیر هستند. قرار نیست با شخصیت های سیاه و سفید مواجه باشیم. مسئول بسیج و تلفنچی و همسایه ها و آزاده هایی که تازه از اسارت برگشته اند آدم هایی قابل باور و ملموس و معمولی هستند.Track-143-13
نقش آفرین ها در شیار 143 روان و باور پذیر ارائه می شوند به ویژه هنرپیشه های ناآشنا بسیار در باورپذیری فیلم موثر عمل کرده اند. بازیگران حرفه ای مانند مهران احمدی و جواد عزتی هم به رغم ارائه بازی های خوب به دلیل سابقه ذهنی مخاطب از نقش های پیشین آنها که غالبا و به ویژه در آثار متاخرشان در نقش طنز دیده شده اند شاید قدری بر درآمدن نقش ها تاثیر منفی گذاشته باشند.
شیار 143 اثری ضد جنگ نیست و بر خلاف مشابه ای که سالها پیش توسط یک فیلمساز دیگر ساخته شد و به موضوع مادر رنج کشیده یک رزمنده جوان می پرداخت، فیلمی کاملا حماسی است و در این رویکرد ظرافت ها و پیچیدگی هایی را به کار می برد که حیرت انگیز هستند.
شیار 143 اگر چه فیلمی درباره حماسه است اما در آن نه یک قطره خون می بینیم نه یک اسلحه نشان داده می شود و در کل از تیربار و تانک و پاشیدن خون و دل و جگر درآمده از سینه و فریاد های مبالغه آمیز و همه آن مولفه هایی که برخی سازندگان فیلم های جنگی می پندارند برای نشان دادن حماسه غیر قابل اجتناب است خبری نیست چرا که سازنده فیلم برداشت و فهم درستی از حماسه دارد.
فیلم بیش از هر چیز از این منظر اهمیت دارد که با تکیه بر هنرمندی کارگردانش و قابلیت های سینمایی که به نمایش می گذارد با گردنی افراشته از تحریف سینمایی که پیش از این در پرداخت به موضوع مادران شهید صورت گرفته بود تمام قد می ایستد و حقیقت صبر و حماسه آفرینی شیرزنان ایران زمین را به تصویر می کشد.
تاکید بر بدوی بودن جامعه ای که الفت در آن زندگی می کند و نمایش جریان معنویت در چنین زندگی تذکر و تلنگر به انسان مدرن زده جامعه امروز را در بطن خود دارد. آدمها با وجود معمولی بودن فهیم و دوست داشتنی و درستکار به تصویر کشیده شده اند که نوع زندگی مظلومیت آنان را نیز به تصویر می کشد.
الفت با بازی درخشان و از یاد نرفتنی مریلا زارعی به رغم رنجی که از فراغ پسرش که تنها مرد زندگی اش هم هست تحمل می کند ، در تمام طول فیلم به شکلی ماهرانه به تصویر کشیده شده اما هیچ گاه نشانی از پشیمانی و سرخوردگی و یاس در او دیده نمی شود و در واقع شمایلی که نرگس آبیار از یک مادر شهید در فیلم شیار 143 ترسیم کرده با واقعیت اغلب مادران شهید این مرز و بوم همخوانی خیره کننده ای دارد.
نرگس آبیار در ارائه محتوا درباره مادران شهید بسیار وفادار است و در ترسیم شخصیت پردازی و نشان دادن ظرافت های رفتاری و درونی این زنان حماسه ساز بسیار پخته و فهیمانه عمل کرده است.
الفت زنی است که اگرچه قامت نحیفش زیر بار مصائب و مشکلات و بی خبری از سرنوشت پسر مفقودالجسدش به تدریج خم می شود اما بر خلاف این خمیدگی و فرسودگی ظاهری به وضوح رفیع شدن و بزرگی تدریجی روحش پدیدار می شود، این حقیقت با در جای جای فیلم به زیبایی به نمایش در می آید.
روح الفت به مرور با پیش رفتن فیلم بزرگ و بزرگ تر می شود و جالب است در تنها سکانسی از فیلم که با پسرش در خواب مواجهه می شود یونس از او می خواهد به خاطر بی خبری از سرنوشتش ناشکر نباشد و البته که شاکر بودن و راضی بودن او به رضای خداوند تا انتهای فیلم به خوبی به تصویر کشیده می شود.
یکی از جلوه های انطباق شیار 143 بر واقعیت جنگ احساس تکلیف و حضور قشر جوان تحصیل کرده در جنگ حتی از دورافتاده ترین نقاط کشور است و فعالیت یونس در معدنی نزدیک محل زندگی اش به عنوان مهندس جزو تمهیدات هوشمندانه فیلمنامه نویس به حساب می آید.
در فیلم به خوبی نمایان است که صبر و خلوص و فداکاری الفت ناشی از اتصال وی به شریعت است و البته اشاره به این موضوع در فیلم به حد کفایت صورت می گیرد و تاکید بی مورد و افراطی بر این مسئله در فیلم مشاهده نمی شود.
سکانس پایان بندی فیلم شاهکار آبیار محسوب می شود و عشق بازی مادر شهید با تابوت و بقایای جسد فرزند شهیدش را پس از سالها بی خبری از او به زیبایی به تصویر کشید.
بعید است هنرمندی مریلا زارعی در شیار 143 در ردای یک مادر شهید در سینمای ایران قابل تکرار باشد و این حد از هنرنمایی در ارائه نقش یک زن رنج کشیده که مطابق با واقعیت هم باشد را نباید به این زودیها در سینمای ایران انتظار کشید.

irna.ir