کهنه زخمهایی که مسولیت می طلبد
کهنه زخمهایی که مسولیت می طلبد

به قلم : حمید قزوینی روز شنبه چهارم شعبان که مصادف با میلاد حضرت عباس بن علی (ع) و روز جانباز بود، به دلم افتاد تا احوال یکی از دوستان جانبازم که مدتهاست از حرکت ترکش های باقی مانده از زمان جنگ در بدنش، دچار رنج مضاعف شده را بپرسم. او به دلایلی که فعلا […]

به قلم : حمید قزوینی
روز شنبه چهارم شعبان که مصادف با میلاد حضرت عباس بن علی (ع) و روز جانباز بود، به دلم افتاد تا احوال یکی از دوستان جانبازم که مدتهاست از حرکت ترکش های باقی مانده از زمان جنگ در بدنش، دچار رنج مضاعف شده را بپرسم. او به دلایلی که فعلا امکان پرداختن نیست، محکوم به تحمل زندان است. با یکی از بستگانش تماس گرفتم. گفت با پیگیری های فراوان بالاخره برای ادامه درمان به یکی از بیمارستانهای تهران منتقل شده است. از او پرسیدم آیا بنیاد شهید و امور ایثارگران که متولی اصلی رسیدگی به امورجانبازان است کمکی کرده اند؟ پاسخش منفی بود!
او حرفهای دیگری هم داشت که از آنها صرف نظر می کنم.
گفتگوی ما که پایان یافت سوالی بزرگ ذهنم را به خود معطوف کرد. سوال این بود که جایگاه احساس وظیفه ومسولیت پذیری در مدیریت کجاست؟
اگر این روزها یادآوری دلاوری های «عباس» درعاشورا، فرصتی برای تجلیل از حماسه آفرینی واز خودگذشتگی هزاران جانباز سربلند انقلاب اسلامی و دفاع مقدس فراهم می آورد که با احساس وظیفه و مسولیت پذیری از خود و سلامتیشان گذشتند تا آرمانهای ملت و ارزشهای منبعث از انقلاب اسلامی در سایه امنیت جامعه و تداوم نظام جمهوری اسلامی همچنان باقی بماند، این پرسش به ذهن متبادر می شود که آیا نهادهای متولی رسیدگی به امور جانبازان هم به وظایف و مسولیت خود در برابر آنان عمل کرده اند؟ اکنون که تعداد جانبازان مانند دوران دفاع مقدس همه روزه افزایش نمی یابد و بسیاری از مشکلات و موانع قانونی و بودجهای نیز برطرف شده آیا مشکلات جانبازان کاهش یافته است ؟ نهاد مورد بحث تا چه اندازه خود را دربرابر جانبازانی که به هر دلیل امکان پیگیری امور خود را ندارند، مسول می داند؟
آیا واحد و یا ادارۀ مشخصی در این نهاد عریض و طویل وجود دارد تا خدمات پزشکی به جانبازانی که به هردلیل گرفتار زندان شده اند را وجهه همت خود سازد؟ جانبازانی که به دلیل شرایط زندان امکان پیگیری امور درمانیشان فراهم نیست و هر لحظه ممکن است تن رنجورشان در برابر کهنه زخمها مقاومت خود را از دست بدهد؟
شاید گفته شود فردی که در دادگاه محکوم شده و در حال گذراندن دوران محکومیت است بدون تبعیض باید این دوران را سپری کند و نباید تفاوتی میان او و دیگران باشد. در پاسخ باید گفت کسی خواستار تبعیض در این بخش نیست بلکه بحث بر سر این است که جانبازان به لحاظ جسمی از شرایط مساوی با سایرین برخوردار نیستند و دائما باید تحت درمان وکنترل بیماری های قدیمی خود باشند. ضمن آنکه آنها سلامتی خود را قبلا به خاطر دفاع از انقلاب اسلامی و نظام از دست داده اند و همگان موظف به اجرای تعهداتی هستند که در برابر آنان دارند.
اخیرا در خبرها آمده بود که خانم مولاوردی مشاور رئیس جمهور در امور زنان و خانواده از چند زندان زنان بازدیدکرده و تلاش هایی برای کاهش مشکلات زنان و مادران زندانی در دستور کار قرار داده است. آیا ریاست محترم بنیاد شهید و امور ایثارگران به همین اندازه هم نمی تواند تلاش کرده و احساس مسولیت کند؟