نشانه‏ هاى حکومت مردمى‏ در کلام امام خمینی(ره)
نشانه‏ هاى حکومت مردمى‏ در کلام امام خمینی(ره)

خط امام : حکومت ها وقتى حکومت هاى ملى نشد، وقتى پایه حکومت بر دوش یک ملت نبود و بر قلب یک ملت نبود، اینها نمى ‏توانند یک حکومتى باشند. این به حسب کلى باید حکومت ها خدمتگزار مردم باشند، نه اینکه مردم از حکومت بترسند. از جمله دیدارها و سخنرانی های متعدد حضرت امام […]

خط امام : حکومت ها وقتى حکومت هاى ملى نشد، وقتى پایه حکومت بر دوش یک ملت نبود و بر قلب یک ملت نبود، اینها نمى ‏توانند یک حکومتى باشند. این به حسب کلى باید حکومت ها خدمتگزار مردم باشند، نه اینکه مردم از حکومت بترسند.

از جمله دیدارها و سخنرانی های متعدد حضرت امام خمینی در روز 8 خرداد، سخنرانی ایشان در جمع زنان مسلمان ایرانى خارج از کشور بود. در این دیدار که در زمان اقامت حضرت امام در قم انجام شد، ایشان در بخشی از بیاناتشان به معرفی نشانه های حکومت مردمی پرداختند:

«آنها که پایه حکومتشان بر قلوب مردم نیست، نظیر همین حکومت هاى سابق بود که وقتى که رفتند، مردم ریختند در خیابانها و گل ریختند و نقل ریختند و آن مسائلى که هر که بوده دیده هر که نبوده شنیده. من همین معنا را به شاه سابق تذکر دادم که کارى نکن که مثل پدرت وقتى بروى همه شادى کنند؛ با مردم باش و با اسلام باش؛ مسیرت مسیر ملت باشد؛ خیانت نباشد در کار، خدمتگزار مردم حکومت ها باید باشند؛ و این آدم نشنید این حرفها را؛ و همان شد که گفته مى‏ شد و ما حدس مى ‏زدیم. که دیدیم در زمان رضا خان که وقتى که رفت، مردم شادى کردند؛ و دیدند در این زمان که وقتى که این رفت، همه در خیابانها ریختند و بیشتر شادى کردند.

حکومت ها وقتى حکومت هاى ملى نشد، وقتى پایه حکومت بر دوش یک ملت نبود و بر قلب یک ملت نبود، اینها نمى ‏توانند یک حکومتى باشند. این به حسب کلى باید حکومت ها خدمتگزار مردم باشند، نه اینکه مردم از حکومت بترسند.

باید حکومت چنان باشد که اگر رئیس جمهورش توى مردم آمد، دوره ‏اش بکنند و با او خوش ‏و بش کنند؛ نه اینکه اگر صداش درآید، فرار کنند از دستش! اگر نخست وزیرش بین مردم بیاید، مردم اطرافش بریزند و به او مرحبا بگویند؛ نه نخست وزیر که اگر بیاید، مردم اظهار تنفر بکنند، فرار بکنند از او. ارتش هم باید این طور باشد، شهربانى هم باید این طور باشد، ژاندارمرى هم باید این طور باشد، نه ژاندارمرى و ارتش و شهربانىِ زمان طاغوت که معارض با مردم بود؛ و مردم نه او را مى‏ خواستند، و دشمن خودشان مى ‏دانستند؛ آنها هم مردم را دشمن خودشان مى‏ دانستند. یک همچه مملکتى که قواى انتظامى ‏اش دشمن ملت باشد و ملتش دشمن قواى انتظامى باشد، این قابل این نیست که حکومت باقى بماند. حکومت وقتى باقى مى‏ ماند که مردم او را بخواهند، ملى باشد؛ ملت‏ او را انتخاب بکند؛ و من امیدوارم که از این به بعد همین طور باشد؛ قواى انتظامى در خدمت مردم باشد، حکومت در خدمت مردم باشد، و عدالت اجتماعى اسلامى تحقق پیدا بکند، و شما که از خارج آمدید در یک مملکتى باشید که رفاه باشد، در یک مملکتى که آزادى به معناى سالم باشد، در یک مملکتى که از خودتان باشد، و خودتان براى مملکت خودتان خدمت بکنید.»

پرتال / (صحیفه امام، ج‏7، ص: 528 – 529)