نیازمند الگویی هستیم که بتواند گفتگوهای سازنده داخلی را فراهم آورد
نیازمند الگویی هستیم که بتواند گفتگوهای سازنده داخلی را فراهم آورد

حمید قزوینی* مذاکرات هسته‌ای با همه فراز و نشیب‌هایی که داشت، سرانجام به خط پایان رسید و دولت تدبیر و امید آنگونه که وعده داده بود، ضمن تاکید بر منافع ملی و تبعیت از اصول و راهبردهای تعیین شده از سوی رهبری و با رعایت چارچوب­‌های دیپلماتیک، یکی از مهمترین چالش‌های سیاسی و بین‌المللی نظام […]

حمید قزوینی*

مذاکرات هسته‌ای با همه فراز و نشیب‌هایی که داشت، سرانجام به خط پایان رسید و دولت تدبیر و امید آنگونه که وعده داده بود، ضمن تاکید بر منافع ملی و تبعیت از اصول و راهبردهای تعیین شده از سوی رهبری و با رعایت چارچوب­‌های دیپلماتیک، یکی از مهمترین چالش‌های سیاسی و بین‌المللی نظام جمهوری اسلامی را با موفقیت خاتمه داد.

صرف نظر از ابعاد حقوقی، فنی و بین‌المللی این مذاکرات که پرداختن به آنها در صلاحیت دیگران است. باید به جنبه دیگری از این مذاکرات که ارایه الگویی جدید از مذاکره و تعامل سیاسی است هم توجه کرد.

به هر حال وجود جریانی اعتدالی و عقل‌گرا در دولت با حمایت گسترده مردم و مسئولان عالی‌رتبه نظام، حاکی از اراده ملی برای حل منطقی مشکلی بود که با شعار و هیجان‌زدگی نه تنها کاهش نیافت که روز به روز بر ابعاد منفی آن نیز افزوده شد. ‌توافق هسته‌ای نشان داد برای حل چالش‌های بزرگ با عزم و اراده ملی و با تدبیر و عقلانیت، می‌توان راه‌حل‌های منطقی پیدا کرد. اگر ما توانستیم بر یک بحران طولانی مدت که به ناحق بر ملت ایران تحمیل شده بود، فائق آییم و توانستیم از حقوق خود در تعامل با دنیا دفاع کرده و چهره‌ای احترام‌آمیز از مطالبات ایران ارایه کنیم، پس می‌‌توان این کار را در امور و مسائل دیگر هم به عمل آورد و همان اراده و عقلانیت و تدبیر را به کار بست.

اگر با کشورهای سلطه‌طلب که بیشترین بدی علیه ما داشته‌اند، بر سر حقوق  ملت می‌توان مذاکره کرد و به نقطه تفاهم رسید، بالتبع درباره اختلافات  سیاسی و بین‌المللی با سایر کشورها که با ما داری منافع مشترک هستند نیز می‌توان چنین کرد. اگر در مذاکرات هسته‌ای یافتن منافع و ادبیات مشترک لازمه گفتگوها بود، در تعامل با کشورهای منطقه منافع و ادبیات مشترک از قبل فراهم است.

نکته حائز اهمیت دیگر، تاثیر این مذاکرات بر فضای سیاسی داخلی است. ما چه بخواهیم و چه نخواهیم در سالهای گذشته اختلافات جناحی میان نیروهای درون نظام به میزان زیادی افزایش یافته و آسیب‌های جدی به وحدت ملی زده است. ما نیازمند الگویی هستیم که بتواند بستری از گفتگوهای سازنده داخلی را فراهم آورد. اگر در گذشته جریاناتی انحرافی با اقداماتی تفرقه‌افکنانه تلاش می‌کردند تا برای استحکام موقعیت خود در ساختار سیاسی کشور، بر فاصله میان نیروهای اصیل انقلاب و نظام افزوده و با گسترش سوء‌تفاهم‌ها نمدی برای خود بسازند، امروز در غیاب آنان باید راه­‌های وحدت و همدلی را بیش از پیش جستجو کرد. اگر در صحنه دیپلماسی همه گزینه‌های روی میز با گفتگو کنار گذاشته می‌شود، در سایر عرصه‌ها هم گفتگو باطل‌السحر همه ساحران خواهد بود، به شرط آنکه ارده و تدبیر لازم را داشته باشیم.

عضو مجمع نیروهای خط امام